Foto en tekst: Mariëlle Stikvoort-Roberti
De ochtend begint met een kleine miscommunicatie. Mijn navigatie stuurt me een verkeerde straat in, een onschuldige fout. Wafaa glimlacht voorzichtig: zij weet hoe het voelt als je leven jarenlang wordt bepaald door de aanwijzingen van anderen. Een tolk die je woorden filtert. Instanties die je route uitstippelen. Een bestemming die nooit helemaal van jou is.
Als ze naar buiten komt op onze afgesproken plek, zie ik een warme, open vrouw van mijn eigen leeftijd. In de auto, onderweg naar Bernadette, praten we over verdwalen; in straten, in systemen, in een nieuw land waar de taal nog geen thuis is. Het is precies dit soort momenten waarvoor Stichting Vlucht Voorwaarts bestaat: om te zorgen dat nieuwkomers niet alleen landen, maar ook léren landen, met iemand naast zich.
Wafaa – dertien jaar geleden opnieuw beginnen
Wafaa komt uit Egypte, moeder van drie, gevlucht omdat haar Koptische familie steeds minder veilig was. “Je kiest niet voor vluchten,” zegt ze. “Je kiest voor een veilig leven.” Maar in Nederland voelde niets als leven. Het was donker. Koud. Stil. Ze sprak geen Engels, geen Nederlands. Ze was volledig afhankelijk van tolken die niet alleen vertaalden, maar soms ook bepaalden wat er wél en niet werd gezegd. Privacy was een luxe die ze moest missen.
Haar vastberadenheid om Nederlands te leren komt voort uit die afhankelijkheid. Dankzij een huisarts die haar stimuleerde zélf te spreken, maakte ze een eerste stap naar autonomie. Vrijwilligerswerk hielp haar om onder de mensen te komen, om te blijven leren, om niet op te lossen in de eenzaamheid die zoveel nieuwkomers stilletjes met zich meedragen.
Toch bleven de eerste jaren zwaar: vriendelijke buren, maar geen echte contacten. Geen deuren die opengingen. Geen vrouwen om mee te praten zoals in Egypte. “In Nederland leven mensen achter muren,” zegt ze. “Ik miste verbondenheid.”
Bernadette – nieuwsgierigheid als brug
Bernadette woont in Marsdijk met haar man. Hun drie kinderen zijn het huis al uit. Ze is nieuwsgierig naar mensen, zonder oordeel. Haar eerste ontmoeting met Vlucht Voorwaarts was toeval: een avondje naar het theater, te vroeg aanwezig, een spontaan gesprek tijdens het Praathuis. Ze voelde meteen: dit is belangrijk.
Ze meldde zich aan als maatje.
Tijdens de kennismakingsavond zat ze toevallig naast Wafaa. Ze praatten alsof ze elkaar allang kenden, zonder te weten dat het lot, en Vlucht Voorwaarts, hen juist aan elkaar zou koppelen. Vanaf dat moment werd Bernadette niet alleen een maatje, maar een schakel. Een brug. Een veilige plek.
Het huis van Bernadette voelt warm, kleurrijk, uitnodigend. Voor Wafaa is het niet zomaar een woonkamer, maar een bewijs dat open deuren écht verschil maken.
Waarom Vlucht Voorwaarts onmisbaar is
Wat er tussen deze twee vrouwen gebeurt, is precies waar Stichting Vlucht Voorwaarts voor staat:
- mensen bij elkaar brengen op een manier die niet dwingt, maar uitnodigt;
- die niet redt, maar ondersteunt;
- die niet alleen helpt, maar verbindt.
Voor nieuwkomers is veiligheid niet alleen een dak. Het is iemand die zegt: Je bent welkom. Ik zie jou.
Bernadette verwoordt het simpel:
“Maatje zijn is openstaan voor iemand anders. Zonder oordeel willen weten wie diegene werkelijk is.”
En Wafaa laat zien waarom dat zo essentieel is:
“Door Bernadette voel ik me sterker. Minder alleen. Ik hoor erbij.”
Dat is de kracht van Vlucht Voorwaarts: mensen helpen om niet alleen een plek te vinden, maar een plek waar je kunt groeien, als mens, als ouder, als buur, als deel van een gemeenschap.
Wafaa en Bernadette werden gefotografeerd en geïnterviewd door Mariëlle Stikvoort-Roberti.
Bekijk haar website of vind haar op LinkedIn .
