Foto en tekst: Mariรซlle Stikvoort-Roberti
๐๐จ๐๐ง ๐๐ง ๐๐๐ฆ๐๐ซ โ ๐๐๐ง ๐จ๐ง๐ญ๐ฆ๐จ๐๐ญ๐ข๐ง๐ ๐ฏ๐จ๐ฅ ๐ฏ๐๐ซ๐ฌ๐๐ก๐ข๐ฅ ๐ฬ๐ง ๐ฏ๐๐ซ๐๐ข๐ง๐๐ข๐ง๐
Coen en zijn twee dochters doen hun schoenen bij de voordeur uit. Ze kijken nieuwsgierig om de hoek en voor ze het weten spelen ze samen met de kinderen van Samer. Zonder taal, zonder uitleg – gewoon vanzelf. Hoe gemakkelijk dat bij kinderen gaat. Iets waar wij volwassenen soms nog wat van mogen leren.
Na het bijpraten laat Samer met trots zijn tuin zien. Tussen de rijen tomaten en kruiden vertelt hij hoe ze hier, stukje bij beetje, een nieuw bestaan opbouwen. De melisseblaadjes plukken ze voor thee, volgend jaar willen ze aardbeien en nog meer groenten. De tuin is meer dan eten alleen โ het is een symbool voor wortel schieten, in een nieuw land.
๐๐ฐ๐๐ ๐ฅ๐๐ฏ๐๐ง๐ฌ ๐๐ข๐ ๐๐ฅ๐ค๐๐๐ซ ๐ค๐ซ๐ฎ๐ข๐ฌ๐๐ง
Coen (39) woont in Marsdijk met zijn twee dochters. Samer (35) woont in Pittelo met zijn vrouw Amira en hun vier kinderen. Vier jaar geleden zette hij voet op Nederlandse bodem. Zijn gezin volgde twee jaar later.
Vier jaar geleden zette hij voet op Nederlandse bodem. Zijn gezin volgde twee jaar later. Gezien de situatie in Libanon konden ze daar niet blijven.
Wat begon als een maatjestraject groeide uit tot een vriendschap. Op voorstel van Samer ontmoetten we elkaar in zijn huis โ warm en gastvrij. โIn Nederland zijn we vaak snel met oordelen,โ vertelt Coen. โMaar zodra je echt naar iemands verhaal luistert, zie je dat mensen willen bijdragen, werken, contact maken. Dรกรกr gaat het om.โ
๐๐๐ซ๐๐ง, ๐ ๐ซ๐จ๐๐ข๐๐ง ๐๐ง ๐ฌ๐จ๐ฆ๐ฌ ๐จ๐จ๐ค ๐ฌ๐ญ๐ซ๐ฎ๐ข๐ค๐๐ฅ๐๐ง
Samen met zijn vrouw volgt Samer Nederlandse les. Hij oefent dapper, ook als dat met fouten gaat. Voor hem zijn fouten geen belemmering, maar stappen vooruit. Amira vindt dat lastiger. Ze voelt zich onzeker in de taal, al moedigen de kinderen haar aan door thuis Nederlands te spreken. Soms met een knipoog: โDan kan mama niet meeluisteren.โ
Naast de lessen draagt Amira zorg voor het gezin en kookt ze elke dag. Lachend vertelt ze dat Samer daar beter niet aan kan beginnen: โHij doet het niet zoals ik wil.โ Kleine verschillen, grootse liefde.
๐๐๐ฆ๐๐ง ๐ณ๐จ๐๐ค๐๐ง ๐ข๐ง ๐๐๐ง ๐ง๐ข๐๐ฎ๐ฐ ๐ฅ๐๐ง๐
Het leven in Nederland is soms ingewikkeld. De taal, de regels โ het vraagt veel. Toch zet Samer door. Hij werkt aan zijn groot rijbewijs, met de hoop weer vrachtwagenchauffeur te worden. Het maatjestraject helpt hem om de brug te slaan. Tussen hier en daar, tussen gewoontes en verwachtingen.
Coen herkent hoe kleine cultuurverschillen misverstanden kunnen geven. โIn Nederland stel je jezelf voor aan je nieuwe buren. In de Arabische cultuur wachten mensen juist tot de buren de eerste stap zetten. Dan mis je elkaar soms, terwijl je eigenlijk allebei openstaat voor contact.โ Het is verhelderend dit te weten voor beide kanten.
๐๐๐ง ๐ฏ๐๐ซ๐ฌ๐๐ก๐ข๐ฅ ๐ง๐๐๐ซ ๐ฏ๐๐ซ๐๐ข๐ง๐๐ข๐ง๐
De tuin van Samer en Amira is een tastbaar voorbeeld van hun verlangen om hier een thuis te maken. Groenten die groeien in Drentse grond, kruiden die smaak en geur meegeven aan nieuwe herinneringen.
Hun verhaal laat zien wat een maatjestraject kan doen. Het is meer dan taal oefenen of wegwijs worden in regels. Het is leren over elkaar, over elkaars wereld en over jezelf. Een ontmoeting die begon met verschil, eindigt met verbinding.
En dat is precies de kracht van dit contact.
Samer en Coen werden gefotografeerd en geรฏnterviewd door Mariรซlle Stikvoort-Roberti.
Bekijk haar website of vind haar op LinkedIn .
